كذب و افراط افراط بتعريف كسى جايز نيست * منكر بمقام گشتن و كذب يكيست مردان خدا بر اين دو كردار نيند * دانند كه افراط و دروغ اجرش چيست هلك فى رجلان : محب غال ( إلخ ) دو شخص در راه من تباه گردند ، چون دوستى كه بيحد از من ستايش كرده و افراط در گفتار خويش از نيكى ها بگويد كه دروغ گو است و خداوند را بخشم آورد ، چنان كه در مدح و سنانيز دروغ مى گويد و چون به عبادت خداى نشيند همه را چون خود داند و گفته ديگران را در باره خداوند به كذب فكر كند كه از مشركين خواهد بود و كسى كه به خداى شك آورد يكى از گناهان كبيره را مرتكب گشته است ، دوم آنكه دشمنى كه منكر باشد منزلت مرا و چون نديده آن عمل ناشايست از من و بروز مىدهد كه از كينه و حسادت خود او مى باشد چنان كه شنيده است مقام مرا نيز دروغ خواهد گفت و تباه گردد و اين هر دو از رحمت الهى بهره نگيرند و خداوند بر آنها رحمت نياورده و خشم نمايد . پس : روا نباشد افراط در تعريف كسى و هم چنان منكر شدن به مقام و منزلت كسى كه با كذب و دروغ و كينه و حسادت يكى بوده و پارسايان هرگز چنين نباشند و از اين دو كردار بدورند و مى دانند كه پاداش آن را در روز قيامت ، و بترسند از عذاب فرداى آن .